Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ve ölüm döşeğindeki bir adamın (sesiyle Ignat Daniltsev) zihninde dolanan anılarını, rüyalarını ve düşüncelerini lirik bir dille aktarır. Çocukluğunun kır evi, savaşın gölgesi, ayrılığın acısı ve annesiyle (Margarita Terekhova) olan karmaşık ilişkisi, kronolojik bir düzen takip etmeden, adeta bir bilinç akışıyla seyirciye sunulur. Bu anlatı, yalnızca bireysel bir hafıza değil, 20. yüzyıl Sovyet Rusya'sının kolektif tarihine -İkinci Dünya Savaşı, Stalin dönemi baskıları- dair imgelerle iç içe geçmiştir.

Tarkovski'nin imzası haline gelen uzun plan sekanslar, doğal unsurların (su, ateş, rüzgar) yoğun kullanımı ve hipnotik siyah-beyaz/renkli geçişler, filmin rüyamsı atmosferini inşa eder. Oyunculuklar, özellikle Margarita Terekhova'nın hem anne hem sevgili rolündeki ikili performansı, duygusal derinlik katarken, senaryo Tarkovski'nin kendi çocukluğundan ve ailesinden güçlü izler taşır. Şiirler (Tarkovski'nin babası Arseny Tarkovski'nin sesinden) ve arşiv görüntüleri, anlatıyı zenginleştirir.

'Mirror', geleneksel bir hikaye anlatımı arayanlar için değil, sinemanın bir duygu ve düşünce deneyimi olabileceğini keşfetmek isteyenler içindir. Görsel bir şiir olan bu film, belleğin parçalı doğasını, geçmişle bugünün iç içeliğini ve insan ruhunun derinliklerini araştırır. Sinema sanatının sınırlarını zorlayan bu başyapıtı izlemek, unutulmaz bir estetik ve felsefi yolculuğa çıkmak demektir.