Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve sarsıcı filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kuzeyinde faşist bir cumhuriyet olan Salò'da geçer. Dört güç sahibi adam – bir dük, bir piskopos, bir yargıç ve bir başkan – genç erkek ve kızlardan oluşan bir grubu bir malikaneye kapatır ve onlara 120 gün boyunca sistematik bir şekilde fiziksel, cinsel ve psikolojik işkence uygular. Pasolini, Marquis de Sade'ın aynı adlı eserini faşist İtalya bağlamına taşıyarak, iktidarın yozlaşmasını, tüketim toplumunun sapkınlığını ve sistematik şiddetin mekanizmalarını acımasız bir dürüstlükle ele alır. Oyunculuklar, filmdeki rahatsız edici atmosfere uygun olarak soğuk ve mesafelidir; karakterler duygudan yoksun bir şekilde zulmü idare ederler. Pasolini'nin yönetmenliği, izleyiciyi rahatsız etmekten çekinmeyen sabit ve uzun planlarla, şiddeti estetize etmeden belgeler gibi sunar. Film, bir korku hikayesinden ziyade, iktidarın insan doğası ve toplum üzerindeki yıkıcı etkilerine dair sert bir politik alegoridir. Seyirciyi pasif bir tüketici olmaktan çıkarıp, şiddetin seyircisi olmaya zorlayarak derin bir etik sorgulamaya iter. Görsel dili ve içeriği nedeniyle birçok ülkede yasaklanan veya kısıtlanan bu film, rahatsız edici olmayı amaçlayan bir sanat eseri olarak, faşizmin ve mutlak gücün psikolojik kökenlerini anlamak isteyenler için çarpıcı ve unutulmaz bir deneyim sunar. İzleyiciyi sarsmayı ve düşündürmeyi hedefleyen bu zorlu yolculuğa hazır olanlar için, sinemanın sınırlarını zorlayan önemli bir çalışmadır.