Andrei Tarkovsky'nin 1972 yapımı 'Solaris', bilim kurgu türünün sınırlarını aşan, insan bilinci ve hafıza üzerine derin bir felsefi sorgulama sunan bir sinema şaheseridir. Film, psikolog Kris Kelvin'in, uzak bir gezegen olan Solaris'in yörüngesindeki bir uzay istasyonuna gönderilmesiyle başlar. Görevi, mürettebatın garip davranışlarını ve görünüşte delirmelerine neden olan etkeni araştırmaktır. Ancak Kelvin, istasyona vardığında, gezegenin okyanusunun mürettebatın en derin anılarını ve suçluluk duygularını fiziksel formlara dönüştürdüğünü keşfeder.

Donatas Banionis'in canlandırdığı Kris Kelvin, geçmişte intihar eden karısı Hari'nin (Natalya Bondarchuk) bir 'ziyaretçi' versiyonuyla yüzleşir. Bu karşılaşma, onun için acı verici bir hesaplaşmaya dönüşür. Tarkovsky'nin yönetmenliği, yavaş tempolu ama son derece etkileyici sahnelerle, izleyiciyi karakterlerin içsel çatışmalarına ve varoluşsal sorgulamalarına davet eder. Görsel olarak büyüleyici ve sembolizmle dolu sahneler, filmi sıradan bir uzay macerası olmaktan çıkarır.

'Solaris', sadece bir uzay yolculuğu değil, aynı zamanda insanın kendi benliğine, sevgiye, kayba ve gerçekliğin doğasına yaptığı içsel bir yolculuktur. Stanisław Lem'in aynı adlı romanından uyarlanan film, teknik mükemmelliği ve oyunculuk performanslarıyla dikkat çeker. Özellikle Bondarchuk'un duygu yüklü performansı unutulmazdır. Bilim kurgu sevenler ve sinema sanatına ilgi duyanlar için mutlaka izlenmesi gereken bir klasiktir. Film, izleyiciyi rahatsız eden ama aynı zamanda düşündüren, uzun süre akılda kalan sorular bırakan bir deneyim sunar.